تبليغاتX
کوه با نخستین سنگ آغاز می شود و انسان با نخستین درد آزاده نامه

 

پرو بالم شکست .ای دوست, ای یار , ای یاورم چه زود تنهام گذاشتی . رفتی و من موندم و این همه درد, لحظه به لحظه با خاطراتت زندگی می کنم و هنوزم رفتنت رو انکار می کنم.از رقیبم بگم که تو این چند روزه با من چه کرد . ام . اس من نجیب هست که فقط دستها و پاها و چشمانم و ریه و تکلم رو گرفته  و آزار دیگه ای نداشته حالا با کدامین دردم بسازم ؟ اگه با این رقیب سزسختم بسازم درد نبودنت رو چطوری تحمل کنم ؟ دائی عزیزم می خوام ساعتها از تو و برای تو بنویسم , دستانم یارای نوشتن نیست و چشمانم توان دیدن. توی آوار مصیبت به سختی دست و پا میزنم ...هنوز هم توی بغضم.....   خواهرزاده داغدارت  

آزاده نامه

                                                     

 

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم تیر 1388ساعت 9:24  توسط  آزی 

 

جویای احوال اگر باشید

حال من خوب است

اما تو باور نکن

 

 

                                                       

 

+ نوشته شده در  سه شنبه دوم تیر 1388ساعت 16:6  توسط  آزی  | 

 

 

 

                                                                                  ادامه دارد .....

                                                                   

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه هفتم خرداد 1388ساعت 9:52  توسط  آزی  | 

 

 

آزاده نامه

با فرارسیدن فصل گرما خوردن بستنی هم زیاد میشه. این روزها هم زیاد بستنی می بینم

از دوستان و همراهان ام .اسی تقاضا می کنم که مصرف بستنی رو به حداقل برسونید و در صورت امکان از خوردنش اجتناب کنید.

بستنی در بیماران مبتلا به  ام اس همون کاری رو می کنه که آب یخ می کنه  و حتی می تونه باعث افزایش پلاکها و در شرایطی هم ایجاد حمله بشه بالاخص درافرادی که درگیری بیشتری در ناحیه عصب بینایی دارند.

 به این دلیل این نکته رو یادآوری کردم که کمترین آمار حملات رو در تابستان امسال داشته باشیم. گفته میشه آمار بالای حملات در تابستان به دلیل گرما و افزایش دمای هوا هست   اما خیلی عوامل دیگر رو نادیده گرفتن.

به  امید شفای همه

آزاده نامه

این تصویر هم به یاد سهراب سپهری در آستانه سالگرد درگذشتشون

                                                   

+ نوشته شده در  شنبه بیست و ششم اردیبهشت 1388ساعت 15:12  توسط  آزی  | 

 

آزاده نامه

دوستان شما میدونید مخترع آمپول  کی بوده ؟؟؟؟

من هر وقت از آمپول اذیت بشم و از درد آمپول به خودم بپیچم گاهی تو دلم خیلی به این بنده خدا فکر می کنم   حالا می خوام ازش حلالیت بطلبم  

ولی عجب اختراعی کرده نمی تونست یه کم رو تکنولوژی اش تغییر عقیده بده و یه کم روحیه اش رو لطیف تر می کرد و از خشونت دور بود تا دعای خیر پشت سرش باشه

                                                                          

+ نوشته شده در  یکشنبه سیزدهم اردیبهشت 1388ساعت 12:55  توسط  آزی  | 

 

با عرض معذرت از گذاشتن این عکسها اما حیفه از هنر ایرانی بی خبر باشید

اینجاست که همه میگن "هنر نزد ایرانیان است و بس"

qkrh02hg74v712akjge.jpg

طراحی به شیوه کاملاً دوستانهامکانات رو نادیده بگیرید

naobk26b2g7ho0s29bnb.jpg

شمارشگر آسانسور رو چه ترتیبی هست؟

 

                                           

+ نوشته شده در  پنجشنبه سوم اردیبهشت 1388ساعت 12:44  توسط  آزی  | 

ناپلئون بناپارت : هنگامی که دشمنت در حال اشتباه کردن است ، در کارش وقفه نینداز .

آلبرت انیشتین : هیچ وقت چیزی رو خوب نمیفهمی مگر اینکه بتونی به مادربزرگت توضیحش بدی !

اسکار وایلد : همیشه دشمنانت را ببخش ، هیچ چیز بیش از این آنها را ناراحت نمیکند .

آلبرت انیشتین : تفاوت بین نابغه و کودن بودن در این است که نابغه بودن محدودیت های خودش را دارد .

آلبرت انیشتین : دو چیز را پایانی نیست : یکی جهان هستی و دیگری حماقت انسان . البته در مورد اولی مطمئن نیستم !

ماهاتما گاندی : آنچنان زندگی كن گویی كه فردا خواهی مرد ، آنچنان بیاموز گویی كه تا ابد زنده خواهی ماند .

البرت هوبارد : زندگی رو زیاد جدی نگیر ، چون هرگز از اون زنده بیرون نمیری .

آلبرت انیشتین : انسانهای باهوش مسائل را حل میکنند ، نوابغ آنها را اثبات میکنند .

ژان كوكتو : ما باید به شانس ایمان بیاوریم ،‌ تا كی میتوانیم موفقیت كسانی را كه دوستشان نداریم تفسیر كنیم .

آیزاك آسیموف : زندگی لذتبخش است و مرگ آرامش بخش ،‌این میان انتقال رنج آور است .

ناپلئون : اگر با دشمنی زیادبجنگی ،‌ بعد از مدتی تمام استراتژی های تو را فرا میگیرد .
                                                                      
+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و چهارم فروردین 1388ساعت 14:45  توسط  آزی  | 

 

موهبت عظيمي است که بتوانيم به ديگران شادي ببخشيم عليرغم اين که خودمان در زندگي رنج ها و سختي هاي زيادي را تحمل مي کنيم.در ميان گذاشتن مشکلات زندگي با ديگران شايد کمي از رنج ما بکاهد اما زماني که شادي ها تقسيم شوند.اثري مضاعف را خواهد داشت

ضمیمه: دوستان در پاسخ به این سوالات چه چیزی به ذهنتون میرسه؟ ممنون میشم یاریم کنید.

 کاربرد تکنولوژی در درمان ام.اس ؟ و اینکه چه تکنولوژیهایی برای بیماران ام. اس و بیماران قطع نخاعی می تونه بکار بره؟  یعنی جای چه تکنولوژی هایی در این زمینه خالی هست؟

                                                                         

+ نوشته شده در  چهارشنبه دوازدهم فروردین 1388ساعت 12:2  توسط  آزی  | 

 

آزاده نامهآزاده نامه

                اگر در روحت دگرگونی مثبتی روی داده پیشاپیش سال نو مبارک! والا به تقویم ها نمی توان اعتماد کرد!

آزاده نامه

یک شاخه رز سفید تقدیم تو باد

رقصیدن شاخۀ بید تقدیم تو باد

تنها دل ساده ایست دارائی ما

آن هم شب عید تقدیم تو باد

                                       

 

+ نوشته شده در  شنبه بیست و چهارم اسفند 1387ساعت 13:33  توسط  آزی  | 

   

عید زیبا بود و امید عیدی گرفتن

خرداد زیبا بود و امید سه ماه تعطیلی

پاییز زیبا بود و امید دیدن دوباره همکلاسیها

این سال دیگه میریم راهنمایی. دو سال دیگه میریم دبیرستان. یکسال دیگه دیپلم.. ....

و مدام این جمله روی زبونمون بود. وقتی بزرگ شدم. وقتی بزرگ شدم.

  با هر نوبرانه چشمها رو می بستیم و آرزو میکردیم. چقدر آرزو داشتیم ...

دنیا دنیا امید..

روزی که نوبرانه زردآلو بود و چشمها رو بستم و خواستم در دل آرزویی کنم و هیچ چیز از دل به زبان نیامد و فهمیدم بزرگ شدم.

چشم رو باز کردم و نوبرانه زرد آلو در دستم و من بی‌آرزو. چقدر بزرگ شدن درد آور بود.

بزرگ شدیم و هیچ نشد...

حالا از مهر تا خرداد هر روز مثل دیروز و از خرداد تا مهر امروز مثل دیروز. هر سال که گذشت هیجان ها کم تر و کم تر شد. سالها تکراری تر...

کار و کار و کار برای هیچ..

آرزو ها حسرت شد و ماند و بیمهایی که داشتیم که روزمرگی رو دچار نشیم شد زندگی و فهمیدیم که زندگی چیزی نیست جز همانی که بزرگترها داشتن و مامی‌ترسیدیم از دچار شدن بهش..

آخرین بزنگاه بود بزرگ شدن.. 

دیگه می‌تونستیم از خیابان‌ها رد بشیم. ردشدیم بارها و بارها و بی پناه...

 

بزرگ شدیم و همه شبها  گذشت و خوشا شبهایی که بهانه مریضی و ترس به تختخواب  میلغزیدیم و خوش میخوابیدیم.

بزرگ شدیم و دستها به جیب رفت و روبروی دستگاه بی حس و سرد عابر بانک پول می‌گیریم و چه کیفی داشت ده تومانی و پنجاه تومانی‌هایی که از دست پدر میگرفتیم با لبخند.

دیگه نه امیدی به سال دیگه.نه به خرداد ونه به مهر.

تا بچه هستيم بزرگ شدن چه اميد شيرينی است و بزرگ که میشویم بچگی حسرتی بزرگ.

 

                                              

+ نوشته شده در  پنجشنبه پانزدهم اسفند 1387ساعت 17:5  توسط  آزی  |